'The Franchise': satire van Marvel-praktijken wordt al snel zeurderig
Zelfs met de juiste acteurs weet deze serie niet los te komen van haar bitterheid.
Het lijkt soms alsof alleen superheldenreeksen nog succesvolle films voortbrengen. Grootheden in de cinema, zoals Martin Scorsese, hebben zich al uitgesproken over het verlies van creativiteit ten koste van winst, dus wie beter dan Sam Mendes (American Beauty, 1917) om prangend commentaar te leveren op deze miljardenindustrie? Maar in plaats van gevatte satire is The Franchise eerder een acht afleveringen lange klaagzang.
Om de satire extra aan te zetten, zijn acteurs gecast die eerder opdoken in The Boys en Marvel-films. Voeg daar wat Britse komedie- en musicalsterren aan toe en je hebt een unieke cast. Maar zelfs met die solide basis gaat The Franchise ten onder aan het oppervlakkige en ietwat bittere script.
Het is een unicum dat een serie constant probeert de immersie te doorbreken. De kijker wordt vanaf het eerste moment op scherp gesteld, wanneer The Franchise schakelt van beelden binnen de serie naar beelden in de studio waar scènes worden gerepeteerd naar volledig losstaande beelden van het productieproces. Hoewel dat aan het begin wat aanpassing vergt, went dit snel en zorgt het voor een mockumentary-achtige kijkervaring. Maar het hoge tempo, vooral bedoeld voor humoristisch effect, komt de kijkbaarheid niet ten goede.
The Franchise blinkt wel uit in de details. Waar de grote grappen hooguit gegrinnik veroorzaken, zijn het de reacties die voor de dijenkletsers zorgen. Vooral de vierde aflevering schittert hierin: moeiteloos wordt fysieke komedie afgewisseld af met ijzersterke, compleet onverwachte oneliners. Misschien wel het meest verrassend is dat deze humoristische momenten vaak niet komen van komediegrootheden, maar juist van acteurs die niet bepaald bekendstaan om hun komische timing.
Ook knap is hoe de fictieve achter-de-schermeninterviews over het maakproces worden geïntegreerd. Hiermee wordt al het commentaar en de nuance die in de scènes had kunnen nu met een sneltreinvaart op de kijker afgevuurd terwijl ingehaakt wordt op de trend om met bonusscènes interesse te wekken voor de volgende superheldenfilm.
Maar deze lichtpuntjes zijn te dun over het geheel gesprenkeld en kunnen nauwelijks compenseren voor de grote tekortkomingen. Want de scenario's zijn erg voorspelbaar en gaat nooit echt een kant op en de personages hebben te weinig ontwikkeling om de aandacht er op een andere manier bij te houden. Met de toch al vreemde spanningsboog zorgt dat voor een behoorlijk trekkende kijkervaring.
Hoewel veel elementen voorspelbaar zijn, vertelt The Franchise eigenlijk een enorm niche verhaal: het frustrerende productieproces van een superheldenfilm. Wellicht herkenbaar voor mensen binnen het werkveld, maar het vele jargon en de inside jokes zullen veel kijkers koud laten. Gecombineerd met de unieke vorm van immersie kan The Franchise daardoor al snel heel vermoeiend worden.
Net als veel superheldenfilms eindigt The Franchise met een grote cliffhanger. Die komt niet geheel onverwacht, maar zorgt wel voor enige frustratie. De spontane actieclimax botst namelijk met de rest van het nogal voortkabbelende seizoen. Het voelt alsof de spanningsboog groter had kunnen zijn, maar nu ligt alles wagenwijd open voor het volgende seizoen.
The Franchise is te zien bij HBO Max.