Recensie
'I Fought the Law': tweede kans voor gerechtigheid
Door het sterke spel van Sheridan Smith zit het emotioneel wel goed met dit waargebeurde rechtbankdrama.
Regie: Erik Richter Strand | Cast: Sheridan Smith (Ann Ming), Daniel York Loh (Charlie Ming), Victoria Wyant (Julie Hogg), Enzo Clienti (Mark Braithwaute), Marlowe Chan-Reeves (Gary Ming), Olivia Ng (Angela Ming), Jake Davies (Matthew Hogg), Jack James Ryan (Billy Dunlop), e.a. | Afleveringen: 4 | Speelduur: 45-46 minuten | Jaar: 2025
Een eeuwenoud en inmiddels hopeloos achterhaald rechtsbeginsel dicteert dat een verdachte nooit tweemaal voor hetzelfde feit mag worden berecht, hoger beroep uitgezonderd. Inmiddels zijn hier de nodige nuances in aangebracht. Zo kunnen nieuwe feiten of bewijzen leiden tot een nieuw proces. In het Verenigd Koninkrijk viel acht eeuwen niet te tornen aan 'double jeopardy', maar dat veranderde toen Ann Ming gerechtigheid zocht voor de moord op haar dochter .
De uitkomst van deze zaak betekende niet alleen een hoognodige modernisering van het Britse strafrecht, maar tevens een keerpunt. De aanleiding was dan ook dieper dan tragisch. Julie raakte vermist, kort na de aankondiging van haar man dat hij alleen verder wilde. Toen Ann niets meer van haar dochter vernam sloeg ze alarm, maar de politie wilde pas iets doen nadat er een behoorlijke tijd overheen was gegaan.
Anns moederinstinct liet haar geen moment in de steek. Ze initieerde met haar man en zoon een zoektocht. Pas na tachtig dagen vond ze haar vermoorde dochter, gewikkeld in een deken achter een paneel in haar eigen badkamer. Al vrij snel kwam de politie een verdachte op het spoor en de bewijzen lieten weinig ruimte voor interpretatie. Echter, in de rechtszaak die volgde wist een jury tot twee keer toe geen overeenstemming te bereiken.
De Britse miniserie I Fought the Law is gestoeld op deze waargebeurde feiten, maar zoals de disclaimer vooraf laat weten is het rechtbankdrama gestroomlijnd middels samengevoegde en bijbedachte personages. Desondanks blijft Anns strijd overeind. Scenarist Jamie Crichton heeft het boek van de echte Ann Ming zo bewerkt dat de wanhoop voortdurend wordt weggedrukt door strijdvaardigheid. Al zijn er momenten waarop ook Ann zich niet meer kan inhouden.
Het hart van de serie wordt gevormd door de hoofdrol van Sheridan Smith, die als jonge veertiger de wat oudere Ann speelt. Nu helpt het Mien Dobbelsteen-kapsel aardig bij het geloofwaardiger maken van de rol als enigszins conservatieve moeke, maar het is toch vooral het intense spel van Smith dat het personage zowel kracht als kwetsbaarheid meegeeft. Ann valt van de ene verbazing in de andere, maar vecht door waar anderen – inclusief haar man – overmand worden door vermoeidheid en radeloosheid.
Het is verleidelijk I Fough the Law in het melodramahoekje te duwen, want regisseur Erik Richter Strand is een script gegeven met genoeg tranentrekkende momenten. De ervaren seriemaker weet daar echter veilig van weg te sturen. Hij laat de personages niet zwelgen in ellende en heeft zijn acteurs droog spel opgelegd. Uiterst pijnlijk wordt het wanneer de losse moraal van Julie ten overstaan van een hele rechtszaal uit de doeken wordt gedaan.
Met slechts vier afleveringen zit het tempo er goed in. Nauwelijks bekomen van de ene teleurstellende ontwikkeling dient de volgende zich alweer aan. Wel raken de beginnersfouten die de politie in het opsporingsonderzoek heeft gemaakt hierdoor wat onderbelicht. Het is de makers er duidelijk niet om te doen de technische kant van de zaak te belichten, maar meer aandacht voor de vele misstappen van de opsporingsinstanties had de lange lijdensweg van Ann wel wat meer ingekleurd.
Een eeuwenoud en inmiddels hopeloos achterhaald rechtsbeginsel dicteert dat een verdachte nooit tweemaal voor hetzelfde feit mag worden berecht, hoger beroep uitgezonderd. Inmiddels zijn hier de nodige nuances in aangebracht. Zo kunnen nieuwe feiten of bewijzen leiden tot een nieuw proces. In het Verenigd Koninkrijk viel acht eeuwen niet te tornen aan 'double jeopardy', maar dat veranderde toen Ann Ming gerechtigheid zocht voor de moord op haar dochter .
De uitkomst van deze zaak betekende niet alleen een hoognodige modernisering van het Britse strafrecht, maar tevens een keerpunt. De aanleiding was dan ook dieper dan tragisch. Julie raakte vermist, kort na de aankondiging van haar man dat hij alleen verder wilde. Toen Ann niets meer van haar dochter vernam sloeg ze alarm, maar de politie wilde pas iets doen nadat er een behoorlijke tijd overheen was gegaan.
Anns moederinstinct liet haar geen moment in de steek. Ze initieerde met haar man en zoon een zoektocht. Pas na tachtig dagen vond ze haar vermoorde dochter, gewikkeld in een deken achter een paneel in haar eigen badkamer. Al vrij snel kwam de politie een verdachte op het spoor en de bewijzen lieten weinig ruimte voor interpretatie. Echter, in de rechtszaak die volgde wist een jury tot twee keer toe geen overeenstemming te bereiken.
De Britse miniserie I Fought the Law is gestoeld op deze waargebeurde feiten, maar zoals de disclaimer vooraf laat weten is het rechtbankdrama gestroomlijnd middels samengevoegde en bijbedachte personages. Desondanks blijft Anns strijd overeind. Scenarist Jamie Crichton heeft het boek van de echte Ann Ming zo bewerkt dat de wanhoop voortdurend wordt weggedrukt door strijdvaardigheid. Al zijn er momenten waarop ook Ann zich niet meer kan inhouden.
Het hart van de serie wordt gevormd door de hoofdrol van Sheridan Smith, die als jonge veertiger de wat oudere Ann speelt. Nu helpt het Mien Dobbelsteen-kapsel aardig bij het geloofwaardiger maken van de rol als enigszins conservatieve moeke, maar het is toch vooral het intense spel van Smith dat het personage zowel kracht als kwetsbaarheid meegeeft. Ann valt van de ene verbazing in de andere, maar vecht door waar anderen – inclusief haar man – overmand worden door vermoeidheid en radeloosheid.
Het is verleidelijk I Fough the Law in het melodramahoekje te duwen, want regisseur Erik Richter Strand is een script gegeven met genoeg tranentrekkende momenten. De ervaren seriemaker weet daar echter veilig van weg te sturen. Hij laat de personages niet zwelgen in ellende en heeft zijn acteurs droog spel opgelegd. Uiterst pijnlijk wordt het wanneer de losse moraal van Julie ten overstaan van een hele rechtszaal uit de doeken wordt gedaan.
Met slechts vier afleveringen zit het tempo er goed in. Nauwelijks bekomen van de ene teleurstellende ontwikkeling dient de volgende zich alweer aan. Wel raken de beginnersfouten die de politie in het opsporingsonderzoek heeft gemaakt hierdoor wat onderbelicht. Het is de makers er duidelijk niet om te doen de technische kant van de zaak te belichten, maar meer aandacht voor de vele misstappen van de opsporingsinstanties had de lange lijdensweg van Ann wel wat meer ingekleurd.
Vorige dag 