'Parish': saai samenraapsel van bekende actiefilmomenten
Een zeer bekende weg, maar gelukkig wel met Giancarlo Esposito achter het stuur.
De Amerikaanse televisiezender AMC is verantwoordelijk voor hoogwaardige klassiekers als Mad Men, Breaking Bad en The Walking Dead. Maar ook voor Parish, een serie die bijna twee jaar na de Amerikaanse release nu voor een Nederlands publiek te zien is via Netflix. Al in de eerste twee minuten rijst de vraag: is bij AMC soms het geld op?
De eerdergenoemde titels blinken uit op meerdere vlakken, waaronder het visuele aspect. Maar Parish, met haar fletse digitale look, oogt als goedkope troep. Later trekt dit iets bij, maar het niveau blijft lager dan je van AMC verwacht. Gelukkig kan de serie op één ding rekenen: Giancarlo Esposito in de hoofdrol.
Hij speelt Gracián 'Gray' Parish, een in te huren privéchauffeur. Met vrouw en tienerdochter kwakkelt zijn kalm leven voort, alhoewel er nog veel pijn is na de moord op zijn zoon. Dan duikt een oude bekende op die in de penarie zit en Grays hulp nodig heeft bij een criminele klus. Voor deze ene keer is Gray bereid zijn rijtalent in te zetten, maar helaas is dit het begin van een hoop ellende.
Als die opzet bekend klinkt: maak je borst maar nat. Elke aflevering van Parish is een clichématig plotje van een actiefilm. De klus die misgaat, het herbergen van een gewond doch gezocht figuur, de thuis vastgebonden familie terwijl de slechterik aan de telefoon tegen de held loopt de dreigen; wie een beetje actie heeft gezien, krijgt niets nieuws voorgeschoteld. De aanwezigheid van matig acteur Skeet Ulrich mag gerust beschouwd worden als een teken aan de wand.
Maar, de hoofdrol is voor Giancarlo Esposito, die eeuwige roem vergaarde als Gus Fring, de intelligente en vernuftige doch koelbloedige slechterik uit Breaking Bad. In de openingsscène wordt Gray aangehouden door de politie, maar hij slaat op de vlucht. Zijn uitstraling doet vermoeden dat Gray bezig is met iets illegaals, maar toch geen foute crimineel is. En dat blijkt ook zo te zijn. Zeer knap om dit zonder enige dialoog over te kunnen brengen.
Iemand anders om een oogje op te houden is Bonnie Mbuli, die een van de leden van een criminele familie speelt. Dit doet ze met de kalmte van een slang in het gras die een nietsvermoedende veldmuis gadeslaat. Helaas biedt Parish verder niets noemenswaardigs. Wel wat problemen. Neem bijvoorbeeld die familie, de Tongais. Die krijgt behoorlijk wat aandacht, want er woedt een machtsstrijd binnen de gelederen. Met deze mensen moet je een beetje meeleven, maar waarom? Het zijn monsters. Ze doen aan mensenhandel.
Zo wordt er in de een-na-laatste aflevering plots een dame geïntroduceerd die reist van ergens in Afrika naar New Orleans, om daar een beter leven op te bouwen. De Tongais nemen haar paspoort in beslag en dwingen haar een goedkope dienstmeid te zijn voor een rijk gezin. Heftig subplot ineens, dramatisch best zwaar. Verwacht er niet veel van, want de dame krijgt amper aandacht en sowieso geen afronding.
Een vermoeiende factor is de doodserieuze toon. Hoewel Parish een samenraapsel is van bekende momenten uit actiefilms en -series menen de makers een belangrijk en gelaagd verhaal te vertellen. Bij het minste of geringste worden duistere muziektonen ingezet om gesprekken spannend te maken. Letterlijke actie is schaars; er zijn voornamelijk saaie dialogen die worden gepresenteerd als gewichtige momenten.
Parish is een remake van de Britse miniserie The Driver uit 2014 met David Morrissey in de hoofdrol, die nu fungeert als producent. Deze Amerikaanse versie is bedoeld als doorlopende serie, gezien het open einde. Maar dat tweede seizoen gaat er vrijwel zeker niet meer komen. Wie weet wordt deze serie goed bekeken op Netflix en is die streamingdienst bereid te dokken voor meer afleveringen. Maar dat zou een voortzetting betekenen van iets wat om te beginnen al niet bepaald de moeite waard was.