'I Will Find You': deze vlottere Harlan Coben-verfilming is nog steeds kandidaat voor de kelder van het serie-aanbod
Een man die veroordeeld werd voor de moord op zijn zoon gaat op zoek naar de waarheid, maar in handen van schrijver Harlan Coben is die vergezocht en ronduit absurd.
De Amerikaanse thrillerschrijver Harlan Coben tekende in 2018 een lucratief en intussen uitgebreid contract met Netflix waardoor veertien van zijn romans worden omgezet naar een miniserie. Netflix-Polen stond bijvoorbeeld in voor drie boekverfilmingen. Nu heeft de streamingdienst ook een zuiver Amerikaanse adaptatie ingeblikt. Het gaat om het voorlaatste boek van Coben voor hij een duo vormde met actrice Reese Witherspoon. I Will Find You is een onvervalste Coben geworden, in de zin dat de plot vergezocht is en kant noch wal raakt. Maar dat zal de fans worst wezen.
Advocaat David Burroughs, zoon uit een politiemannenfamilie, zit een levenslange straf uit voor de gruwelijke moord op zijn vijfjarige zoontje. Hij zou hem in een vlaag van verstandsverbijstering met een honkbalknuppel de schedel hebben ingeslagen. David kan het zich niet herinneren, maar claimt onschuldig te zijn. Zijn vrouw en de rest van de familie hebben zich van hem afgekeerd omdat alle bewijzen in zijn richting wijzen. David berust in zijn lot.
Vijf jaar na zijn veroordeling krijgt hij echter onverwacht bezoek van zijn schoonzus Rachel. Ze heeft een foto bij zich. Op de achtergrond staat een kind dat mogelijk haar neefje is. David probeert een gesprek aan te vragen met de gevangenisdirecteur, maar een bewaker zorgt ervoor dat dit niet doorgaat en dat een moordlustige psychopaat op hem wordt losgelaten. Het lijkt er sterk op dat David het slachtoffer is van een complot.
Er is goed en slecht nieuws. I Will Find You heeft een hoog tempo dankzij het achtervolgingsconcept. Nadat David zelf op zoek gaat naar de waarheid ontwikkelt zich een kat-en-muisspel dat over acht afleveringen wordt uitgesmeerd. Coben weet heel goed wat hij doet. Bovendien bouwt hij de ene toevallige wending na de andere in. Dat is uiteraard geen verrassing. De schrijver doet dit al bijna dertig jaar in zijn boeken en het verklaart ook zijn succes.
Maar dan het slechte nieuws: I Will Find You omschrijven als een van de betere Coben-verhalen is als beweren dat The Da Vinci Code van Dan Brown literatuur is. Zoals Brown hanteert Coben een formule met steeds dezelfde verhaalingrediënten — in zijn geval het verstoorde geluk van een normale familie, een verdwenen persoon, een geheim uit het verleden en een psychopaat die zich de hele tijd als normaal voordoet — maar het heeft nooit iets om het lijf.
Coben moet zich geweldig voelen dat hij zich geen fluit hoeft aan te trekken van geloofwaardigheid. Wat hij neerpent, verkoopt. In de eerste episode van I Will Find You zijn er minstens tien situaties waarbij je je wenkbrauwen fronst omdat ze gewoon te absurd zijn. Coben tracht sommige later te ‘verklaren’, maar je kan er alleen maar hartelijk om lachen. De uiteindelijke oplossing van het mysterie is zelfs zo van de pot gerukt dat een sketch van Monty Python erbij verbleekt.
Deze melodramatische serie had nog een zeker niveau kunnen halen, maar de dialogen zijn zo clichématig, repetitief en banaal dat je medelijden krijgt met de acteurs die duidelijk moeite hebben om ze op een ernstige manier over hun lippen te krijgen. Het is moeilijk te geloven dat regisseur Brad Anderson, die toch enkele verdienstelijke B-thrillers achter zijn naam heeft staan en deze serie een gezicht moest geven, klakkeloos het script volgde. Maar misschien zegt dat iets over de machtspositie van Coben.
De meeste acteurs zijn ook maar van de tweede rang. Sam Worthington mag dan een reputatie hebben opgebouwd met de Avatar-films, hij geeft in de meeste van zijn films de indruk dat op tijd op de set zijn en niet struikelen over je woorden de voornaamste kwaliteiten van een vertolker zijn. De meest in het oog springende prestatie komt van Chi McBride, maar wanneer hij dan plots in melodramatische scènes wordt geworpen gaat ook hij de mist in.
Maar zoals eerder gezegd houdt de achtervolgingsformule je gemakkelijker aan het scherm gekluisterd dan de vorige Coben-verfilmingen. Het blijft echter thriller-trash, dat vlot zal geconsumeerd worden door een publiek dat wil meegezogen worden zonder zich kritische vragen te stellen. Dat kan best voor wat ontspanning zorgen wanneer je op de trein wacht, maar in feite is dit tijdverlies omdat er niets waarachtig in zit. En het leven is al zo kort.