Recensie
'The Bear' seizoen 5: nog één intense, tragische en komische allerlaatste avond om het restaurant te redden
De climax keert terug naar de kern van de eerste twee seizoenen, zonder deze te evenaren.
Regie: Christopher Storer, Duccio Fabbri | Cast: Jeremy Allen White (Carmen Berzatto), Ebon Moss-Bachrach (Richie Jerimovich), Ayo Edebiri (Sydney Adamu), Liza Colón-Zayas (Tina Marrero), Abby Elliott (Natalie Berzatto), Matty Matheson (Neil Fak), Jamie Lee Curtis (Donna Berzatto), Oliver Platt (Jimmy Kalinowski), Will Poulter (Luca), Jon Bernthal (Michael Berzatto) e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 24-64 minuten | Jaar: 2026
The Bear leek uitgeput. Seizoen vier had last van lang uitgesponnen afleveringen, melodramatische situaties, neurotisch gezeur en arty-farty regie. Het vijfde en allerlaatste seizoen mag dan niet de frisheid van het eerste hebben, de mix van tragedie, komedie, kleine dramaatjes en zeer sterke vertolkingen van de ensemblecast is deels terug. Maar het is goed dat de beer nu wordt ingeslapen. Nog een extra seizoen zou de reputatie van de serie tenietdoen.
Het geld om het restaurant langer open te houden is op. Er wordt nog stevig gewerkt om een heel drukke avond voor te bereiden, maar het zou de laatste kunnen zijn. Een storm gooit echter roet in het eten. Buizen exploderen, iemand zakt door het dak en klanten zouden wel eens te laat komen, waardoor er een onoplosbare file kan ontstaan. Er wordt bovendien een Michelin-inspecteur verwacht. Intussen probeert oom Jimmy toch nog een oplossing te vinden om het restaurant te redden.
In de keuken heeft chef Carmy besloten om de fakkel door te geven aan souschef Sydney. Hij voelt zich niet meer gelukkig in zijn situatie. Voorlopig blijft hij nog wel aan de slag in het restaurant. Maar het lukt hem niet meteen om haar bevelen op te volgen en zijn eigen ideeën te temperen. Het blijft ook afwachten hoe het personeel zal reageren op The Bear zonder Carmy, als The Bear tenminste straks nog bestaat.
De eerste zeven afleveringen spelen zich af in één dag, met als climax de extreem drukke avond van de laatste kans. In aflevering acht volgt de nasleep en afronding van de hele serie. Die benadering werkt prima en laat je de dip van seizoen vier vergeten. Aflevering na aflevering treedt er een versnelling op. Dat merk je ook aan de muziek. Geen softe sfeersongs zoals in vorige seizoenen, wel een stevige F1-achtige beat van Hans Zimmer.
Niet dat er nu heel veel gebeurt in dit slotseizoen. Maar de kleine verhaaltjes werken wel, zelfs al veranderen ze niets of niemand. De patissiers maken even ruzie en dan is alles weer peis en vree. Iemand heeft een stroeve relatie met zijn vader, probeert de plooien glad te strijken, maar de situatie blijft dezelfde. De enige grote verandering zit hem in hoe Carmy zijn innerlijk conflict tracht op te lossen. Wie goed heeft opgelet tijdens de vorige seizoenen, had het min of meer kunnen voorspellen.
Showrunner Christopher Storer is er dus in geslaagd om zijn serie mooi af te ronden. Seizoen vijf had nog wel wat van het stuwende drama en de frisse humor uit het eerste seizoen kunnen gebruiken. Maar het neurotisch gedoe van veel personages bleef beperkt. Nu is het de vraag wat Storer vervolgens uit zijn mouw zal schudden. Hopelijk zal het succes van The Bear hem niet aanzetten tot een herhaling in een andere setting. Want die specifieke aanpak – toch vooral in de eerste twee seizoenen – werkt waarschijnlijk alleen voor dit concept.
The Bear leek uitgeput. Seizoen vier had last van lang uitgesponnen afleveringen, melodramatische situaties, neurotisch gezeur en arty-farty regie. Het vijfde en allerlaatste seizoen mag dan niet de frisheid van het eerste hebben, de mix van tragedie, komedie, kleine dramaatjes en zeer sterke vertolkingen van de ensemblecast is deels terug. Maar het is goed dat de beer nu wordt ingeslapen. Nog een extra seizoen zou de reputatie van de serie tenietdoen.
Het geld om het restaurant langer open te houden is op. Er wordt nog stevig gewerkt om een heel drukke avond voor te bereiden, maar het zou de laatste kunnen zijn. Een storm gooit echter roet in het eten. Buizen exploderen, iemand zakt door het dak en klanten zouden wel eens te laat komen, waardoor er een onoplosbare file kan ontstaan. Er wordt bovendien een Michelin-inspecteur verwacht. Intussen probeert oom Jimmy toch nog een oplossing te vinden om het restaurant te redden.
In de keuken heeft chef Carmy besloten om de fakkel door te geven aan souschef Sydney. Hij voelt zich niet meer gelukkig in zijn situatie. Voorlopig blijft hij nog wel aan de slag in het restaurant. Maar het lukt hem niet meteen om haar bevelen op te volgen en zijn eigen ideeën te temperen. Het blijft ook afwachten hoe het personeel zal reageren op The Bear zonder Carmy, als The Bear tenminste straks nog bestaat.
De eerste zeven afleveringen spelen zich af in één dag, met als climax de extreem drukke avond van de laatste kans. In aflevering acht volgt de nasleep en afronding van de hele serie. Die benadering werkt prima en laat je de dip van seizoen vier vergeten. Aflevering na aflevering treedt er een versnelling op. Dat merk je ook aan de muziek. Geen softe sfeersongs zoals in vorige seizoenen, wel een stevige F1-achtige beat van Hans Zimmer.
Niet dat er nu heel veel gebeurt in dit slotseizoen. Maar de kleine verhaaltjes werken wel, zelfs al veranderen ze niets of niemand. De patissiers maken even ruzie en dan is alles weer peis en vree. Iemand heeft een stroeve relatie met zijn vader, probeert de plooien glad te strijken, maar de situatie blijft dezelfde. De enige grote verandering zit hem in hoe Carmy zijn innerlijk conflict tracht op te lossen. Wie goed heeft opgelet tijdens de vorige seizoenen, had het min of meer kunnen voorspellen.
Showrunner Christopher Storer is er dus in geslaagd om zijn serie mooi af te ronden. Seizoen vijf had nog wel wat van het stuwende drama en de frisse humor uit het eerste seizoen kunnen gebruiken. Maar het neurotisch gedoe van veel personages bleef beperkt. Nu is het de vraag wat Storer vervolgens uit zijn mouw zal schudden. Hopelijk zal het succes van The Bear hem niet aanzetten tot een herhaling in een andere setting. Want die specifieke aanpak – toch vooral in de eerste twee seizoenen – werkt waarschijnlijk alleen voor dit concept.