Recensie
Recensie HBO Max-serie 'Wolf'
Een subliem uitgevoerde huisvredebreukthriller die elke onverwachte weg inslaat en de clichés knap naar zijn hand zet.
Regie: Lee Haven Jones, Kristoffer Nyholm | Cast: Ukweli Roach (Jack Caffrey), Iwan Rheon (Molina), Sacha Dhawan (Honey), Sian Reese-Williams (Maia Lincoln), Emily Adara (Sophie), Juliet Stevenson (Matilda Anchor-Ferrers), Owen Teale (Oliver Anchor-Ferrers), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 56-58 minuten | Jaar: 2023
Wolf is een verfilming van Mo Hayders boekenreeks over agent Jack Caffery die veel grote plotlijnen samenvoegt tot een nagelbijtend spektakel. Tijdens het kijken wordt haast onmogelijk om niet paranoïde te denken, zowel over de huisinval als het verhaal van de agent die zijn eigen mysterie oplost. Let wel op: de serie is niet geschikt voor mensen met een zwakke maag.
Dat Wolf constant de aandacht weet vast te houden (ook wanneer de serie zich overgeeft aan clichés) komt onder meer door het geweldige acteerwerk van vrijwel de gehele cast. Zelfs met een paar zwakkere schakels ligt de kwaliteit veel hoger dan in de gemiddelde thriller, waardoor de personages genuanceerd en driedimensionaal worden neergezet.
Het beste voorbeeld hiervan zijn de twee mannen die het huis van een rijke familie binnenvallen om ze te terroriseren: 'detectives' Honey en Molina. Al vanaf hun introductie spelen zij een rol, wat echter niet betekent dat vertolkers Iwan Rheon en Sacha Dhawan ooit een pauze nemen in het neerzetten van een solide acteerprestatie. De acteurs introduceren mogelijk de meest verontrustende televisiepersonages ooit, om vervolgens moeiteloos te schakelen tussen de doodenge, hilarische en droogkomische kanten van de huurmoordenaars.
Tegenover dit verhaal staat dat van politieagent Jack Caffery. Nadat zijn broertje op tienjarige leeftijd is ontvoerd, klampt hij zich vast aan een brandend instinct dat die zaak verkeerd is afgehandeld. En dit gevoel (met bijbehorende doortastendheid) weet hij ook op te wekken wanneer hij werkt aan zaken die volgens hem incorrect zijn onderzocht. Per ongeluk belandt hij in het plot van de rijke familie, al blijft de connectie tussen beide verhaallijnen lang onduidelijk.
Jammer genoeg beïnvloedt dat hoe de kijker naar Jack kijkt. Hij wordt niet heel sympathiek neergezet, waarmee zijn traumatische jeugd lange tijd het enige is dat voor hem pleit. Het duurt een half seizoen voordat hij begint te ontdooien en het personage meer gelaagdheid toont. Zonde, want zijn permanent onbuigzame houding biedt een menselijk element dat het verhaal nóg beter zou kunnen maken. Met deze hoofdpersoon laat de serie zich even meenemen met de genrestroom richting het territorium van clichématige misdaadthrillers.
Waar de serie wel weer enorm in uitblinkt, is de manier en het tempo waarop het mysterie wordt gepresenteerd. Er wordt steeds een klein stukje informatie vrijgegeven, waardoor in het plot weer een splitsing van mogelijkheden ontstaat. Het is haast wiskundig hoe de informatie wordt opgedeeld en gepresenteerd: nooit te veel, waardoor einde van de serie niet volledig te voorspellen is. Wolf neemt echt de tijd om alles zo succesvol mogelijk uit te werken.
Alles komt uiteindelijk samen in een climax vol wendingen en bloederige aanvallen. Nadat het mysterie op bevredigende wijze ten einde is gekomen, volgen alleen nog wel twintig minuten waarin vrij formalistisch alle losse eindjes worden vastgeknoopt. Dit slotstuk markeert de eerste keer dat de serie wat sleept. Na al het voorgaande voelt dit deel wat ongemakkelijk.
Maar die onhandige afronding einde doet weinig af aan de unieke en waardige kijkervaring die Wolf biedt. Als huisvredebreukthriller met een gekwelde en dubieus gemotiveerde agent bevindt de serie zich in een vertrouwd genre, maar de sprookjesachtige setting van Wales (inclusief de prachtige accenten) completeert een geweldige uitvoering. Hoewel deze zes afleveringen prima werken als een miniserie, wordt er al gesproken van een tweede seizoen. Gezien de vele boeken waar inspiratie uit kan worden gehaald zou dat nog weleens een mooi vervolg kunnen worden.
Wolf is te zien bij HBO Max.
Wolf is een verfilming van Mo Hayders boekenreeks over agent Jack Caffery die veel grote plotlijnen samenvoegt tot een nagelbijtend spektakel. Tijdens het kijken wordt haast onmogelijk om niet paranoïde te denken, zowel over de huisinval als het verhaal van de agent die zijn eigen mysterie oplost. Let wel op: de serie is niet geschikt voor mensen met een zwakke maag.
Dat Wolf constant de aandacht weet vast te houden (ook wanneer de serie zich overgeeft aan clichés) komt onder meer door het geweldige acteerwerk van vrijwel de gehele cast. Zelfs met een paar zwakkere schakels ligt de kwaliteit veel hoger dan in de gemiddelde thriller, waardoor de personages genuanceerd en driedimensionaal worden neergezet.
Het beste voorbeeld hiervan zijn de twee mannen die het huis van een rijke familie binnenvallen om ze te terroriseren: 'detectives' Honey en Molina. Al vanaf hun introductie spelen zij een rol, wat echter niet betekent dat vertolkers Iwan Rheon en Sacha Dhawan ooit een pauze nemen in het neerzetten van een solide acteerprestatie. De acteurs introduceren mogelijk de meest verontrustende televisiepersonages ooit, om vervolgens moeiteloos te schakelen tussen de doodenge, hilarische en droogkomische kanten van de huurmoordenaars.
Tegenover dit verhaal staat dat van politieagent Jack Caffery. Nadat zijn broertje op tienjarige leeftijd is ontvoerd, klampt hij zich vast aan een brandend instinct dat die zaak verkeerd is afgehandeld. En dit gevoel (met bijbehorende doortastendheid) weet hij ook op te wekken wanneer hij werkt aan zaken die volgens hem incorrect zijn onderzocht. Per ongeluk belandt hij in het plot van de rijke familie, al blijft de connectie tussen beide verhaallijnen lang onduidelijk.
Jammer genoeg beïnvloedt dat hoe de kijker naar Jack kijkt. Hij wordt niet heel sympathiek neergezet, waarmee zijn traumatische jeugd lange tijd het enige is dat voor hem pleit. Het duurt een half seizoen voordat hij begint te ontdooien en het personage meer gelaagdheid toont. Zonde, want zijn permanent onbuigzame houding biedt een menselijk element dat het verhaal nóg beter zou kunnen maken. Met deze hoofdpersoon laat de serie zich even meenemen met de genrestroom richting het territorium van clichématige misdaadthrillers.
Waar de serie wel weer enorm in uitblinkt, is de manier en het tempo waarop het mysterie wordt gepresenteerd. Er wordt steeds een klein stukje informatie vrijgegeven, waardoor in het plot weer een splitsing van mogelijkheden ontstaat. Het is haast wiskundig hoe de informatie wordt opgedeeld en gepresenteerd: nooit te veel, waardoor einde van de serie niet volledig te voorspellen is. Wolf neemt echt de tijd om alles zo succesvol mogelijk uit te werken.
Alles komt uiteindelijk samen in een climax vol wendingen en bloederige aanvallen. Nadat het mysterie op bevredigende wijze ten einde is gekomen, volgen alleen nog wel twintig minuten waarin vrij formalistisch alle losse eindjes worden vastgeknoopt. Dit slotstuk markeert de eerste keer dat de serie wat sleept. Na al het voorgaande voelt dit deel wat ongemakkelijk.
Maar die onhandige afronding einde doet weinig af aan de unieke en waardige kijkervaring die Wolf biedt. Als huisvredebreukthriller met een gekwelde en dubieus gemotiveerde agent bevindt de serie zich in een vertrouwd genre, maar de sprookjesachtige setting van Wales (inclusief de prachtige accenten) completeert een geweldige uitvoering. Hoewel deze zes afleveringen prima werken als een miniserie, wordt er al gesproken van een tweede seizoen. Gezien de vele boeken waar inspiratie uit kan worden gehaald zou dat nog weleens een mooi vervolg kunnen worden.
Wolf is te zien bij HBO Max.
