Recensie
'The Gold' seizoen 2: iedereen rijk, niemand gelukkig
De goudrovers dromen van cocktails in de zon, maar moeten vooral omgaan met verraad, paranoia en de politie.
Regie: Patrick Harkins | Cast: Hugh Bonneville (Brian Boyce), Charlotte Spencer (Nicki Jennings), Emun Elliott (Tony Brightwell), Tom Cullen (John Palmer), Sam Spruell (Charlie Miller), Joshua McGuire (Douglas Baxter), Tom Hughes (Logan Campbell), Jack Lowden (Kenneth Noye), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 54-58 minuten | Jaar: 2025
Het viel te verwachten dat The Gold, de Britse misdaadserie over de waargebeurde goudroof in de jaren tachtig, een voortzetting zou krijgen. Aan het einde van het eerste seizoen bleek immers dat de politie na maanden zoeken slechts de helft van de buit op het spoor was. In seizoen twee gaat het vertrouwde speurteam achter de rest van het missende goud aan en wordt er alles aan gedaan om de dieven nu wel achter de tralies te krijgen.
De serie schakelt wederom tussen de wereld van de politie en die van de criminelen, al ligt de nadruk dit seizoen meer op die laatste groep. Een van die criminelen is Miller, de overvaller die zijn glimmende buit jarenlang verborgen hield in een oude mijn. Hoewel hij op de Canarische Eilanden een comfortabel leven leidt, wil hij het goud nu omzetten in geld. Tegelijkertijd volgen we Palmer, een van de witwassers die in het vorige seizoen al een belangrijke rol speelde, en wordt duidelijk wat hij met zijn deel van de buit heeft gedaan.
Net als de vorige keer komt het verhaal wat moeizaam op gang. Dat komt met name door de complexe witwaspraktijken en de nieuwe personages, die maar langzaam diepgang krijgen. Na twee afleveringen valt alles meer op zijn plek, wanneer er meer vaart in het verhaal komt en de spanning merkbaar toeneemt. Toch blijft de serie daarmee erg behouden; de echt spannende scènes zijn op één hand te tellen.
Waar het eerste seizoen vooral draaide om de botsing tussen arm en rijk, ligt ditmaal de nadruk op de keerzijde van de vergaarde rijkdom. De nieuwe levens van de voormalige arbeiders, die zich via de criminaliteit hebben opgewerkt tot miljonairs, blijken niet geheel zorgeloos. Ze moeten constant over hun schouder kijken en vrezen continu te worden ontmaskerd. Soms verlangen ze zelfs terug naar hun oude, eenvoudigere bestaan. Ze hadden toen misschien minder te besteden, maar genoten wel meer rust en vrijheid.
Doordat de serie de levens van de criminelen van erg dichtbij toont, bouw je als kijker bijna vanzelf sympathie voor hen op. Je leert hun motieven, angsten en twijfels kennen, waardoor ze aantrekkelijker worden dan je misschien zou verwachten. Aldus vindt je het op een gegeven moment zelfs jammer dat ze worden opgepakt, hoe fout hun daden ook zijn.
Dat de criminelen hun toevlucht zoeken in zonnige oorden wordt visueel sterk benadrukt en zorgt voor een goed contrast. De scènes die zich afspelen op het eiland Tortola en de Canarische Eilanden stralen warmte en vrolijkheid uit, met veel kleur en licht, terwijl alles in Groot-Brittannië sober en somber oogt. De tegenstelling tussen de oude en nieuwe levens van de criminelen wordt zo goed voelbaar.
Het nieuwe seizoen van The Gold borduurt vooral voort op zijn voorganger. Bekende personages keren terug, er is nauwelijks verschil in stijl of toon en ook inhoudelijk voelt alles als een logische voortzetting van het voorgaande. Maar daarmee is dit seizoen ook veel van hetzelfde. De originaliteit ontbreekt. Het tweede seizoen is daardoor net wat minder sterk en overtuigend dan het eerste, dat meer indruk maakte.
Ook het einde is wat teleurstellend. De hoofdinspecteur, die twee seizoenen lang obsessief met de zaak bezig is, gaat vlak voor de langverwachte ontknoping met pensioen. Dat voelt vreemd en ondermijnt deels de opgebouwde spanning. Hoewel het verhaal in grote lijnen een afgerond einde krijgt, blijft er bewust een klein kiertje voor een mogelijk vervolg.
Het viel te verwachten dat The Gold, de Britse misdaadserie over de waargebeurde goudroof in de jaren tachtig, een voortzetting zou krijgen. Aan het einde van het eerste seizoen bleek immers dat de politie na maanden zoeken slechts de helft van de buit op het spoor was. In seizoen twee gaat het vertrouwde speurteam achter de rest van het missende goud aan en wordt er alles aan gedaan om de dieven nu wel achter de tralies te krijgen.
De serie schakelt wederom tussen de wereld van de politie en die van de criminelen, al ligt de nadruk dit seizoen meer op die laatste groep. Een van die criminelen is Miller, de overvaller die zijn glimmende buit jarenlang verborgen hield in een oude mijn. Hoewel hij op de Canarische Eilanden een comfortabel leven leidt, wil hij het goud nu omzetten in geld. Tegelijkertijd volgen we Palmer, een van de witwassers die in het vorige seizoen al een belangrijke rol speelde, en wordt duidelijk wat hij met zijn deel van de buit heeft gedaan.
Net als de vorige keer komt het verhaal wat moeizaam op gang. Dat komt met name door de complexe witwaspraktijken en de nieuwe personages, die maar langzaam diepgang krijgen. Na twee afleveringen valt alles meer op zijn plek, wanneer er meer vaart in het verhaal komt en de spanning merkbaar toeneemt. Toch blijft de serie daarmee erg behouden; de echt spannende scènes zijn op één hand te tellen.
Waar het eerste seizoen vooral draaide om de botsing tussen arm en rijk, ligt ditmaal de nadruk op de keerzijde van de vergaarde rijkdom. De nieuwe levens van de voormalige arbeiders, die zich via de criminaliteit hebben opgewerkt tot miljonairs, blijken niet geheel zorgeloos. Ze moeten constant over hun schouder kijken en vrezen continu te worden ontmaskerd. Soms verlangen ze zelfs terug naar hun oude, eenvoudigere bestaan. Ze hadden toen misschien minder te besteden, maar genoten wel meer rust en vrijheid.
Doordat de serie de levens van de criminelen van erg dichtbij toont, bouw je als kijker bijna vanzelf sympathie voor hen op. Je leert hun motieven, angsten en twijfels kennen, waardoor ze aantrekkelijker worden dan je misschien zou verwachten. Aldus vindt je het op een gegeven moment zelfs jammer dat ze worden opgepakt, hoe fout hun daden ook zijn.
Dat de criminelen hun toevlucht zoeken in zonnige oorden wordt visueel sterk benadrukt en zorgt voor een goed contrast. De scènes die zich afspelen op het eiland Tortola en de Canarische Eilanden stralen warmte en vrolijkheid uit, met veel kleur en licht, terwijl alles in Groot-Brittannië sober en somber oogt. De tegenstelling tussen de oude en nieuwe levens van de criminelen wordt zo goed voelbaar.
Het nieuwe seizoen van The Gold borduurt vooral voort op zijn voorganger. Bekende personages keren terug, er is nauwelijks verschil in stijl of toon en ook inhoudelijk voelt alles als een logische voortzetting van het voorgaande. Maar daarmee is dit seizoen ook veel van hetzelfde. De originaliteit ontbreekt. Het tweede seizoen is daardoor net wat minder sterk en overtuigend dan het eerste, dat meer indruk maakte.
Ook het einde is wat teleurstellend. De hoofdinspecteur, die twee seizoenen lang obsessief met de zaak bezig is, gaat vlak voor de langverwachte ontknoping met pensioen. Dat voelt vreemd en ondermijnt deels de opgebouwde spanning. Hoewel het verhaal in grote lijnen een afgerond einde krijgt, blijft er bewust een klein kiertje voor een mogelijk vervolg.
Vorige dag 