Regie: Samuel Donovan, Natalie Bailey, Börkur Sigþórsson | Cast: Emma Thompson (Zoë Boehm), Ruth Wilson (Sarah Tucker), Adeel Akhtar (Hamza Malik), Fehinti Balogun (Amos Crane), Nathan Stewart-Jarrett (Michael Downey), Adam Godley (Joe Silverman), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 49-52 minuten | Jaar: 2025

Slow Horses is zo populair dat Apple TV zorgeloos twee seizoenen ervan achter elkaar opneemt. Aan bronmateriaal geen gebrek, want schrijver Mick Herron schrijft al sinds 2010 op een hoog tempo delen van de boekenreeks. Voor die tijd schreef hij de Zoë Boehm-boeken. Met de verfilming daarvan mikt Apple duidelijk op een tweede Slow Horses. Alleen is Zoë Boehm niet zo kleurrijk als Jackson Lamb, ondanks de amusante vertolking van Emma Thompson.

De eerste paar minuten van Down Cemetery Road voelen al vermoeiend en achterhaald, met 'woke' als een gespreksonderwerp. De boeken draaien louter om privédetective Zoë Boehm, maar in de serie deelt Thompson de hoofdrol met Ruth Wilson als Sarah, die zich tijdens een etentje op stereotiepe linkse wijze verdedigt tegenover een clichématige rechtse hork. Waar de rest van de wereld al minimaal twee jaar geleden het pitje lager heeft gezet wat betreft dit onderwerp, kookt Down Cemetery Road nog volop door. Dit toontje blijft de hele serie aanwezig, zonder dat het een functie heeft.

Tijdens dat etentje is er op straat plots een explosie. Sarah ziet een klein meisje levend onder het puin vandaan gehaald worden, maar wanneer ze het kind in het ziekenhuis wil bezoeken wordt verteld dat deze patiënt niet bestaat. Sarah huurt daarop Zoë Boehms bedrijf in. In de eerste instantie heeft Zoë geen interesse en schuift ze de zaak door naar haar collega en ex-man, maar al gauw wordt ze gedwongen zich er alsnog in te verdiepen.

Die explosie vormt een raar moment. De gehanteerde beeldtaal impliceert namelijk dat de ontploffing enkel plaatsvindt in Sarahs verbeelding. Het is dus even bijstellen wanneer blijkt dat hij echt was. Deze visuele stijl komt nooit daarna niet meer terug. Daarmee blijkt het een goedkoop trucje om de kijker lekker te maken met de belofte van actie en coole plaatjes.

Echter, wat volgt is een traag verhaal dat vooral leunt op lange conversaties met niet bepaald sprankelende dialoog. Het plot klopt en de handelingen van de personages zijn meestal begrijpelijk, maar de spanning die een thriller hoort te hebben ontbreekt. Ook de humor is niet van de bovenste plank. Zo is er iemand die net een bakje eten vóór zich neerzet, maar zich vervolgens tijdens een telefoongesprek opwindt en met zijn hand op dat eten slaat. In een sketch van Benny Hill kan dat best lachen zijn, hier niet.

Op sociaal gebied heeft Zoë Boehm grote overeenkomsten met Jackson Lamb uit Slow Horses, maar verder is ze een ander personage. Dankzij de charme van Emma Thompson is deze speurneus in leren jas en punky kapsel meteen gezellig. Dat Sarah in eerste instantie de meeste aandacht krijgt zit de verbinding met Thompsons personage zeker niet in de weg.

Ruth Wilson wordt het iets moeilijker gemaakt. Ze doet haar best, maar Sarah is niet helemaal een driedimensionaal personage. Op den duur moet ze doorzetten, maar haar initiële motivatie om zich te ontfermen over dat onbekende meisje is vaag. Om het maar niet te hebben over het gegeven dat zij geen kinderen wil, maar er toch ineens iets opborrelt wanneer ze zo'n zielig weesje ziet. Mick Herron kan duidelijk minder goed uit de voeten met vrouwelijke hoofdpersonages. Het duurt ook lang voordat de twee dames permanent bij elkaar zijn.

Door het goede acteerwerk en de fijne wisselwerking tussen Thompson en Wilson blijft Down Cemetery Road toch onderhoudend. Ook is het genieten van het Britse landschap en af en toe is er een goeie grap. Maar het plot is hoogstens mild onderhoudend. Wat bijdraagt aan de middelmatigheid is wat er uiteindelijk aan de hand blijkt. In het echt zou dit een schandaal zijn, in fictie hebben we dit al vele malen eerder gezien. Wat er speelt wordt ongeveer halverwege uit de doeken gedaan en meer wordt het vervolgens niet. Het blijft een speurtocht naar dat meisje, zonder verdere wendingen.

Er zijn meer boeken met Zoë Boehm als hoofdpersonage, maar het valt te betwijfelen of er een behoefte zal zijn om ook die te verfilmen. Dit verhaal gaat immers niet over een grote organisatie, maar over een enkele privédetective. Zelfs Herron weet dat Zoë als personage alleen niet genoeg is, door een tweede hoofdrol toe te voegen. Boehm hoort geen Lamb te zijn, dus gelukkig wordt dat ook niet geprobeerd. Maar wat ze nu is, is niet genoeg om te doen snakken naar meer.

De makers van The Eternaut zijn begonnen met de productie van The Future is Ours, een nieuwe dystopische serie voor Netflix. De serie is gebaseerd op The World Jones Made, een roman van de bekende sciencefictionauteur Philip K. Dick.

Hoewel veel werk van Dick al eerder is verfilmd, waaronder Blade Runner, is dit de eerste keer dat een van zijn verhalen wordt bewerkt tot een Spaanstalige serie. De productie is in handen van K&S Films, bekend van de Argentijnse Netflix-hit The Eternaut, in samenwerking met Electric Shepherd Productions, het productiebedrijf van de Dick-erfgenamen.

Creatief team

Mateo Gil, die eerder Pedro Páramo voor Netflix bewerkte, is aangesteld als showrunner. De regie is in handen van Vicente Amorim uit Brazilië (Senna), Daniel Rezende (The Son of A Thousand Men) en de Argentijn Jesús Braceras (Barrabrava).

De serie speelt zich af in Zuid-Amerika in het jaar 2047. Door ecologische instorting is een coalitie ontstaan: FedSur, die strenge maatregelen neemt om de natuur te beschermen en sociale onrust tegen te gaan. Een mysterieuze stem die de toekomst kan voorspellen duikt op. Politieagent Hugo Crussí ontdekt dat deze stem toebehoort aan de jonge prediker Jonás Flores, die uitgroeit tot een spiritueel leider. Crussí sluit zich aan bij het verzet en wordt opgejaagd.

Cast en Netflix-strategie

De cast bestaat uit Emiliano Zurita, Delfina Chaves, Enzo Vogrincic, Marleyda Soto en Marco Antonio Caponi. Voor Netflix is deze serie een nieuwe grote Latijns-Amerikaanse productie, in het rijtje van The Eternaut, One Hundred Years Of Solitude, Senna en Pedro Páramo.

Netflix partners with the creators of "The Eternaut" for a bold adaptation of Philip K. Dick's dystopian tale, "The Future is Ours." #Horror https://t.co/zsozOQg6nC

— Screen Sourced (@screensourced) October 28, 2025

Francisco Ramos, VP Content voor Latijns-Amerika bij Netflix, zegt: “We benaderen het werk van Philip K. Dick met veel respect en bewondering. De thema’s zijn vandaag de dag nog steeds relevant. Het is een enorme uitdaging, maar we zijn trots dat we een verhaal vertellen waarin Latijns-Amerika een kracht van verzet is in een nieuwe wereldorde.”

Culturele waarde volgens Dick’s dochter

Isa Dick Hackett, dochter van de auteur en uitvoerend producent van de serie, voegt toe: “Mateo’s bewerking is gedurfd en creatief, maar blijft trouw aan de essentie van het origineel. Ik geloof al lang dat de rijke cultuur en het talent in Latijns-Amerika een perfecte basis vormen voor dit soort ambitieuze projecten.”

Regie: Samanou Acheche Sahlstrøm, Kasper Barfoed | Cast: Clara Dessau (Tea), Maria Cordsen (Ashley), Afshin Firouzi (Miran), Nicolas Bro (Folke), Soheil Bavi (Yasin), Lara Ly Melic Skovgaard (Sofia), Dan Boie Kratfeldt (Niko), Annika Witt (Ibi), Josephine Abeba (Patricia), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 39-50 minuten | Jaar: 2025

Zeg 'politieseries' en je zegt 'undercoveracties'. En dus verdient de Netflix-misdaadserie Legenden op voorhand niet de originaliteitsprijs. In deze Deense productie moet een agente in opleiding aanpappen met de vrouw van een grote drugscrimineel. Gelukkig tillen de sterke hoofdrolspeelsters en de strakke vormgeving dit op papier doorsnee misdaadverhaal snel naar een hoger niveau.

De dood van een undercoveragent zet een opsporingsdienst verder op het spoor van Miran, een schijnondernemer die met nepfacturen schermt om cocaïne te kunnen verhandelen. De zwakke plek van de slimme crimineel lijkt zijn vrouw Ashley, die op kosten van haar echtgenoot een luxeleventje leidt. Om door te dringen tot Mirans kring wordt een undercoveroperatie op poten gezet waarin agente in opleiding Tea de spil wordt.

Na een spoedcursus edelstenen krijgt Tea een juwelierszaak in Kopenhagen met een verzonnen klantenbestand en één topprioriteit: het inpalmen van Ashley en later ook Miran. Het doel is niet alleen om Ashley naar de winkel te lokken, maar ook om haar vertrouwenspersoon te worden. "Vriendinnen heeft ze al genoeg", zegt Tea's broodnuchtere baas. "Je moet haar hartsvriendin zijn." Uiteraard schuurt Tea's profiel – een juwelierster die het privé moeilijk heeft gehad, maar nu op eigen benen staat – met Ashleys gekooide bestaan naast een dominante echtgenoot.

Clara Dessau speelde al een bijrol in de lichtvoetige Netflix-hit Skruk, maar dit is de eerste keer dat we haar in een grote hoofdrol zien. Het resultaat smaakt naar meer, want de actrice brengt de twee kanten van Tea knap bij elkaar. Ze overtuigt als stoere, zelfstandige zakenvrouw, maar ook als beschadigde jonge vrouw die naar de politieacademie is gegaan om haar leven op de rails te krijgen. Haar undercoverrol komt extra geloofwaardig over omdat Tea tegen Ashley lang niet over alles liegt. De verhalen over haar verleden zijn echt.

Vanaf de geplande eerste ontmoeting tussen de twee vrouwen is er chemie tussen Tea en Ashley, die in de zelfredzame juwelierster precies de vrouw vindt die zij zou willen zijn. Er zit een sterke, realistische opbouw in de stappen die Tea zet om dichter bij het drugsimperium van Miran te komen. Tegelijk vraagt het goed geloof om te slikken dat de wantrouwende crimineel de juwelierster op termijn volledig in Ashleys leven toelaat.

De vormgeving van Legenden is prettig, met een donkere, pulserende score en een werkende balans tussen scènes bij dag (bijvoorbeeld een familieverjaardag en een bruiloft) en een gespannen uitje naar een nachtclub. Hoogtepunt is een scène waarin Ashleys piepjonge dochter (die haar ook sterk aan haar toxische echtgenoot bindt) danst op muziek van de Pet Shop Boys terwijl de omringende situatie richting een kookpunt gaat. Ondanks de variatie in de locaties en enscenering is de montage vloeiend, waardoor de spanning er vooral in de eerste afleveringen goed inzit.

Aan het eind van aflevering drie vergaloppeert regisseur en scenarist Samanou Acheche Sahlstrøm zich enigszins door een abrupte afrekening in te zetten als cliffhanger. Op dat moment wordt voor het eerst duidelijk dat het zesdelige Legenden in een net wat te strak format is gepropt. De miniserie wordt nooit saai, maar de bredere schets van het criminele milieu rond Miran is ondermaats. Daardoor voelt een niet volledig onlogische plotontwikkeling toch als een deus ex machina.

De krappe opzet van Legenden wreekt zich verder in de slotaflevering, die net de dramatische impact mist waar je op basis van de zorgvuldige opbouw op zou hopen. De scènes volgen elkaar net te gehaast op, met ook nog een tijdsprong die in een bestek van minuten wordt gepropt. Dessau en haar tegenspeelster Maria Cordsen treft geen blaam, terwijl Afshin Firouzi erin slaagt om geen eenzijdige tiran van zijn personage te maken. Toch overtuigt Dessau het sterkst in de afleveringen waarin haar personage nog bezig is Ashleys vertrouwen te winnen.

Liefhebbers van Scandinavische misdaadseries hoeven niet te aarzelen om Legenden een kans te geven. Daarvoor is dit spannende undercoververhaal zonder meer onderhoudend genoeg. De compacte opzet heeft als voordeel dat je de serie er in twee avonden doorheen kunt jagen. Maar of er genoeg in zit voor een voortzetting…? Op de valreep blijkt dat de makers in elk geval hopen van wel.

Regie: Jamie Babbit, Shari Springer Berman, John Hoffman, e.a. | Cast: Selena Gomez (Mabel Mora), Steve Martin (Charles Hayden-Savage), Martin Short (Oliver Putnam), Téa Leoni (Sofia Caccimelio), Bobby Cannavale (Nicky Caccimelio), Meryl Streep (Loretta Durkin), e.a. | Afleveringen: 10 | Speelduur: 34-42 minuten | Jaar: 2025

Het einde van seizoen vier van Only Murders in the Building beloofde heel wat voor het volgende seizoen. Enerzijds door het nieuwe moordslachtoffer, anderzijds door de introductie van Téa Leoni als mysterieuze maffia-echtgenote Sofia Caccimelio. Leoni kan zo'n rol met glans neerzetten, maar helaas blijkt haar personage in seizoen vijf gereduceerd tot chaotische huisvrouw met de gratie van een afwasspons. Dat de spannende dame tussentijds is veranderd in een irritant stereotype blijkt exemplarisch voor het vijfde seizoen, want ook de serie is niet meer wat zij ooit was.

Op een flink aangezette wijze vertegenwoordigen Sofia en haar volwassen zoons (die zich gedragen als kinderen) New Jersey, wat contrasteert met de charme van het oude New York die het iconische Arconia-gebouw (en daarmee de serie) kenmerkt. Het blijkt een mislukte poging om de nostalgische inborst van Only Murders in the Building te behouden. De charme begint namelijk te vervagen.

Ook andere nieuwe personages zijn tenenkrommend stereotiep. De door Christoph Waltz gespeelde Bash Steed is bijvoorbeeld een Steve Jobs-achtige techschurk, compleet met zwarte coltrui en fruitlogo. Daarvan zijn er in de afgelopen jaren al zoveel geweest dat dit personage compleet achterhaald is, vooral nu de wereld schurken heeft die zich beter lenen voor parodieën. Maar het is begrijpelijk dat de makers van deze serie niet gejimmykimmeld wilden worden.

De drie grote verdachten van dit seizoen zijn bedoeld als ultieme tegenhangers van speurderstrio het Mabel, Oliver en Charles, maar in plaats van intimiderend komen ze vooral ridicuul over. In een verhaal vol verdwijnend bewijs en omgekochte politie lijken deze rijke gekken aanvankelijk nog geduchte tegenstanders, maar dan volgen ineens belachelijke ontwikkelingen, zoals spontane onthullingen na een spelletje hints.

Het ontrafelen van het moordmysterie komt over alsof de drie amateur-detectives zich bevinden in een escaperoom waar ze bijna stelselmatig doorheen werken, maar dan vooral gebruikmakend van vergezocht toeval in plaats van het gebruikelijke vernuft. Het gekunstelde, afgeraffelde en moeilijk serieus te nemen einde is de passende afsluiting van een seizoen dat gevoel en subtiliteit mist, terwijl het verzuipt in stereotypes en overdreven verhaallijnen die flink de plank misslaan.

Dit seizoen blijkt dat het Arconia in een staat van verval verkeert, waarmee de vraag zich opdringt of het moet worden verbouwd of afgebroken. Diezelfde vraag kan worden gesteld over de serie, nu ook daarbij het verval zichtbaar wordt. Deze plotlijn blijkt een dood spoor, dus kan de kijker zich na de teleurstellende slotaflevering vastklampen aan de gedachte dat het Arconia nog steeds staat en het zaadje voor het volgende seizoen weer is geplant. Maar dat zaadje kan natuurlijk ook, net als Sofia Caccimelio, een teleurstellende bloem worden.

Gisteren verscheen op HBO Max de pilot-aflevering – met de toepasselijk titel The Pilot – van IT: Welcome to Derry. De prequel van de IT-films uit 2017 en 2019 ging meteen op gruwelijke wijze van start.


Toch ontbrak er een element dat veel horrorfans meteen met IT associëren: de clown Pennywise, de meest iconische vorm die 'It' aanneemt. Voor die afwezigheid hebben makers Andy en Barbara Muschietti een goede reden, zo onthullen ze in The Hollywood Reporter.

Pennywise

''We kiezen voor ‘less is more’ in het eerste deel van de serie'', vertelt Andy. ''Maar daarna gaan we voor ‘more is more’. Het idee achter zijn late verschijning is het opbouwen van verwachtingen. Het publiek weet niet dat ze het willen, maar ik denk dat het een heel speciaal gevoel creëert. Waar en wanneer de clown gaat opduiken is het spel dat ik wilde spelen met de kijkers.''

Barbara Muschietti voegt daar nog wat aan toe. ''Als je de films ontleedt zie je dat Pennywise er eigenlijk niet eens zo veel in zit. Maar mensen voelen hem heel sterk als ‘ie wel op beeld verschijnt. Het laatste dat we willen is dat mensen gaan wennen aan Pennywise. Hij is onvoorspelbaar. Hij slaat toe als hij er zelf zin in heeft.''

Episodes 2 tot en met 8

Waar deze bijzondere benadering in de praktijk op neerkomt gaan we in de komende weken zien. De tweede episode van Welcome to Derry komt eerder dan verwacht: in het kader van Halloween verschijnt de aflevering al op 31 oktober. De resterende zes afleveringen zullen vervolgens weer wekelijks verschijnen, met de seizoensfinale op 15 december.

George R.R. Martin mag dan een groot bewonderaar zijn van het Marvel-universum, niet alle televisieversies konden hem bekoren. In een gesprek met The Independent vertelde de Game of Thrones-auteur dat hij sommige klassieke Marvel-series uit de jaren zeventig geen tweede kans gaf.

“Ik was een enorme fan van Marvel en heb destijds een paar van die series geprobeerd, zoals The Incredible Hulk met Bill Bixby en de tv-films over Captain America. Ik heb ze één keer gekeken en daarna niet meer, want ze spraken me gewoon niet aan,” zei Martin. Waarom precies, liet hij in het midden, maar duidelijk is dat hij vooral houdt van verhalen met gelaagde personages en morele complexiteit, elementen waar de vroege Marvel-series minder in uitblonken.

The Hulk

The Incredible Hulk verscheen eind jaren zeventig bij CBS, met Bill Bixby als wetenschapper David Banner en Lou Ferrigno als de groene krachtpatser die tevoorschijn komt bij woede. Ondanks gemengde recensies werd de serie een cultfavoriet. Toch vond Martin de toon en stijl niet overtuigend.

Een ander project dat hij noemt is de tv-film Captain America uit 1990, waarin Matt Salinger de rol van Steve Rogers vertolkte. De productie kreeg harde kritiek vanwege het zwakke script en het lage budget. Met een score van slechts 16% op Rotten Tomatoes en een schandalige 3,3 op IMDb bleef de film een voetnoot in de geschiedenis van Marvel-verfilmingen.

Sterke voorkeur voor diepgang

Martins opmerkingen onderstrepen zijn voorkeur voor meerlagige vertellingen en morele spanning; precies de kenmerken die zijn eigen werk wereldberoemd maakten. Waar Marvel tegenwoordig groot publiek trekt met films vol emotionele gelaagdheid, herinneren deze oudere producties eraan hoe ver de stripstudio inmiddels is gekomen.

Weinige series houden kijkers zo lang vast als Suits. De advocatenserie over macht, loyaliteit en bluffen zonder diploma is sinds 2023 (vanaf toen werd het bijgehouden) goed voor een verbluffend totaal van 4,3 miljard kijkuren wereldwijd. Alleen al in 2023 werd de serie 57 miljard minuten bekeken. Een succes dat zijn oorsprong vindt in een toevallige ingeving van bedenker Aaron Korsh, ooit zelf een ambitieuze analist op Wall Street.

Voordat Korsh scenarioschrijver werd, werkte hij bij een investeringsbank. In die competitieve omgeving ontstond het idee voor een jongeman die zich met charme en intelligentie door een wereld vol regels heen bluft. Die basis vormde de kern van Suits, waarin Mike Ross zonder juridische graad wordt aangenomen bij een prestigieus advocatenkantoor in New York. De serie ging in 2011 van start en groeide razendsnel uit tot een fenomeen.

Een kantoor vol intriges

Suits draaide niet alleen om rechtszaken, maar vooral om macht, vertrouwen en morele grenzen. Het charisma van Harvey Specter en de scherpzinnigheid van Mike Ross gaven de serie een eigen ritme, terwijl de dynamiek tussen de advocaten steeds complexer werd. Korsh wist zijn ervaring uit de financiële wereld om te zetten in een serie die authentiek, maar toch lichtvoetig aanvoelt.

De serie hield negen seizoenen lang stand en kreeg nadat zij werd aangekocht door Netflix, een tweede leven. Korsh zelf zei ooit dat het succes te danken was aan herkenbaarheid: “Iedereen kent een plek waar macht belangrijker lijkt dan eerlijkheid. Ik wilde laten zien wat er gebeurt als iemand dat systeem uitdaagt.” Met zijn vlotte dialogen en strategische onderhuidse spanning wist Suits precies dat te raken.

Kijken

Je kunt alle negen seizoen tegenwoordig kijken op Netflix!

Vanaf gisteren is er een nieuwe horrorserie te streamen bij HBO Max. De productie neemt kijkers mee terug naar een van de bekendste en angstaanjagendste plekken uit het werk van Stephen King. De serie, getiteld Welcome to Derry, is een prequel op de succesvolle IT-films en onderzoekt de oorsprong van de beruchte clown Pennywise. Maar levert de serie ook?

De serie speelt zich af in 1962 en verkent de duistere geschiedenis van het stadje Derry, waar angst en kwaad diep in de grond lijken te zitten. Volgens Rotten Tomatoes[/url] staat de Tomatometer momenteel op 76%, gebaseerd op 69 opgenomen recensies.

Raciale spanningen en Americana

Kelly Lawler van USA Today noemt Welcome to Derry een zorgvuldig opgebouwde serie die "zijn angstaanjagende momenten combineert met doordachte reflecties over ras en Americana." De recensent prijst vooral de authentieke jaren 60-sfeer en de manier waarop het verhaal maatschappelijke thema’s verweeft met bovennatuurlijke horror.

Aramide Tinubu van Variety beschrijft de serie als "een meesterlijk geweven en angstaanjagend verhaal over de oorsprong van Pennywise." Volgens haar is de serie historisch gesitueerd, maar blijven de thema’s "angstaanjagend actueel."

Eng, maar oneffen

Justin Clark van Slant Magazine vindt de terugkeer naar King's vervloekte stad "hobbelig maar meeslepend." Hij ziet in Welcome to Derry een mix van sterke momenten en oneven verhaallijnen, maar waardeert de ambitie waarmee de makers het universum van IT uitbreiden.



Ben Travers van IndieWire is kritischer en schrijft dat "een verhaal dat vooral draait om het invullen van hiaten geen lang leven beschoren is." Hij beoordeelt de serie met een magere C- en noemt de uitvoering "plakkerig en weinig overtuigend."

Scherpe kritiek

Nick Schager van The Daily Beast spaart de serie niet en noemt Welcome to Derry "de slechtste Stephen King-verfilming in tijden." Volgens hem mist de serie zowel de spanning als de emotionele diepgang van de eerdere films.

Er staat een waargebeurde film op Netflix die je direct aanzet voor een avond topvermaak. Daarnaast is een scifi-actiefilm terug in de top 10 van HBO Max en was Jessica Alba te knap voor deze film. Dat, en meer, domineerde de afgelopen dagen het nieuws op FilmTotaal.

Deze prachtige waargebeurde film op Netflix zet je waarschijnlijk direct aan voor een avond topvermaak

Het grote voordeel van de helaas talrijke streamingdiensten is dat er ook heel wat goede titels terug te kijken zijn. Vaak moet je goed zoeken om zo'n parel te vinden. FilmTotaal helpt je een handje.

Zo staat op Netflix de dramafilm Mank van regisseur David Fincher, die je kunt kennen van Gone Girl en Fight Club. De film uit 2020 heeft een hoofdrol voor Gary Oldman.

Nostalgie herleeft op HBO Max: scifi-actiefilm is terug in de top 10

Het is Halloween-seizoen en dat merk je aan de kijkcijfers. Deze klassieker staat plots weer in de top tien van HBO Max. Het publiek kijkt veel naar de heropleving van een geliefde franchise: Ghostbusters: Afterlife (2021).

De film uit 2021 werd geregisseerd door Jason Reitman, zoon van de oorspronkelijke bedenker Ivan Reitman. In de hoofdrollen zien we Mckenna Grace, Finn Wolfhard en Paul Rudd. Zij brengen een nieuwe generatie spokenjagers tot leven, terwijl nostalgie en familiebanden centraal staan.

Jessica Alba was te knap voor deze film: "Het is niet geloofwaardig meer"

Er lopen in Hollywood heel wat prachtige actrices rond. Je zou denken dat het een 'eer' is, een van de knapste dames in de filmwereld genoemd te worden, maar toch is dit niet altijd even leuk. Hier kwam Jessica Alba in 2008 ook achter, maar waarom eigenlijk?

De actrice, toen op het hoogtepunt van haar populariteit dankzij rollen in Sin City en Fantastic Four, wilde eens voor een serieuzere rol gaan. Toen het script van The Eye voorbij kwam, twijfelde ze dan ook niet lang.

Ben je dol op films?

Op FilmTotaal houden we je op de hoogte van het belangrijkste filmnieuws en bieden we je flink wat kijktips op de verschillende streamingdiensten. Als je dus ook van films houdt, neem dan zeker een kijkje.

Nadat wekelijks een nieuwe aflevering van Task werd uitgebracht, is de serie nu afgerond. De miniserie van Brad Ingelsby werd positief ontvangen en kun je nu in zijn geheel bekijken op HBO Max. Als je gekeken hebt naar Task en op zoek bent naar een andere serie, dan is er een miniserie op Apple TV die een uitstekende keuze is voor je volgende kijkervaring.

Vorig jaar kwam op Apple TV de serie Lady in the Lake uit. Het is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 2019 van Laura Lippman, die het boek schreef geïnspireerd door twee moordzaken uit haar geboortestad die plaatsvonden toen ze jong was.

Zeven afleveringen

Lady in the Lake is een miniserie van zeven afleveringen en combineert elementen van een periodethriller en een moordmysterie. Hoewel het af en toe wat zijpaden bewandelt, is de serie een meeslepende misdaadminiserie die je in één dag kunt uitkijken.

Natalie Portman en Moses Ingram spelen de hoofdrollen als twee heel verschillende, maar tegelijk vergelijkbare vrouwen. Daarnaast bestaat de cast ook uit Y'lan Noel, Brett Gelman, Byron Bowers, Noah Jupe, Josiah Cross, Mikey Madison en Pruitt Taylor Vince.

Verhaal

Lady in the Lake speelt zich af in de jaren zestig en begint in Baltimore, met de verdwijning van een jong Joods meisje, Tessie Durst, tijdens een kerstparade. We volgen Maddie Schwartz (Portman), een toegewijde Joodse huisvrouw die besluit haar droom na te jagen om onderzoeksjournalist te worden.



Aan de andere kant staat Cleo Johnson (Ingram), een zwarte vrouw die zich inzet voor de rechten en belangen van de zwarte gemeenschap in de stad. Tessie's verdwijning en Cleo's moordmysterie wekken Maddie's sluimerende journalistieke instincten.

Goed ontvangen

De serie is visueel en stilistisch rijk en werd over het algemeen goed ontvangen, met lof voor de acteerprestaties van Portman en Ingram. Op Rotten Tomatoes heet Lady in the Lake een score van 75%.



De kritische consensus op de website luidt: "Vol met intrigerend drama, maar soms te verwarrend door zijpaden en stijlfiguren, is Lady in the Lake een goed gespeelde mysterieuze serie met veel diepgang."

Kijken?

Wil je Lady in the Lake zien? Je kunt de serie bekijken op Apple TV.

Tegenwoordig kent iedereen Courteney Cox vooral door haar rol als Monica Geller in Friends. Bijna tien jaar voor ze doorbrak in deze serie, speelde ze de hoofdrol in een scifi-serie, die na één seizoen al geannuleerd werd.

In 1985 ging op de Amerikaanse zender NBC Misfits of Science in première. Deze scifi-serie werd gemaakt door James D. Parriott en was de eerste vaste tv-rol van Cox. Naast Cox speelden ook Dean Paul Martin, Kevin Peter Hall, Mark Thomas Miller, Diane Civita, Jennifer Holmes, Max Wright en Mickey Jones mee.

Verhaal

Misfits of Science volgt de doldwaze avonturen van een groep mensen met superkrachten, die van alles doen: van het zoeken naar Mayaschatten tot het blootleggen van corruptie in de basketcompetitie NBA.

Het team werd gevormd door Dr. Billy Hayes (Martin), een onderzoekswetenschapper van het Humanidyne Institute die gespecialiseerd is in menselijke afwijkingen. Hij werkt samen met de krimpende Dr. Elvin "El" Lincoln (Hall), en samen rekruteren ze de elektrisch geladen rockmuzikant Johnny Bukowski en de telekinetische tiener Gloria Dinallo.

Gloria Dinallo

Cox speelde de rol van Gloria Dinallo, een getroubleerde tiener met telekinetische krachten, een verleden van jeugdcriminaliteit en een moeder die in een psychiatrische inrichting verblijft en beweert dat Gloria's vader van buitenaardse afkomst is. Ze kan haar telekinese alleen gebruiken op dingen die ze kan zien; zodra ze een blinddoek draagt, verliest ze haar krachten.



De naam Misfits of Science en andere conceptuele ideeën waren het geesteskind van de toenmalige president van NBC Entertainment, Brandon Tartikoff. Over de serie zei hij: "We zullen onze verhaallijnen baseren op ideeën uit de National Enquirer. Het is losjes geïnspireerd op de dynamiek die we zagen in Ghostbusters... een soort ontspannen vrijdagavondshow."

Eén seizoen

Misfits of Science was niet alleen de eerste vaste tv-rol van Cox, maar was ook de eerste betaalde schrijversklus van Tim Kring, die later de populaire serie Heroes zou creëren. Uiteindelijk betekenden lage kijkcijfers het einde van Misfits of Science, die na één seizoen werd geannuleerd. Eén aflevering werd zelfs nooit uitgezonden.



Hoewel het al snel voorbij was met de serie, betekende het wel het begin van een mooie en lange carrière voor Cox. Bijna tien jaar later brak ze wereldwijd door met haar rol in Friends en sindsdien speelde ze ook in films als Ace Ventura: Pet Detective en in de Scream-filmreeks.

Kijken?

Wil je Cox zien in Misfits of Science? Je kunt de serie niet vinden op de verschillende streamingdiensten.

De Netflix-film A House of Dynamite zorgt voor discussie tot in de hoogste kringen. Het Amerikaanse ministerie van Defensie heeft officieel gereageerd op wat het noemt onjuiste aannames in de thriller van regisseur Kathryn Bigelow. Volgens het Pentagon klopt het beeld dat de film schetst over de betrouwbaarheid van Amerikaanse raketafweer niet met de werkelijkheid.

In de film, waarin Idris Elba de president speelt, falen raketten om een vijandelijke aanval op Chicago te onderscheppen. Het scenario zou volgens het Pentagon onrealistisch zijn: de echte systemen zouden al meer dan tien jaar “een honderd procent slagingspercentage” tonen tijdens tests.

“Respectvol oneens”

Scenarist Noah Oppenheim liet in een reactie weten dat hij het “respectvol oneens” is met de kritiek. “Ik ben blij dat het Pentagon kijkt en reageert, want dit is precies het gesprek dat we wilden aanzwengelen,.. De film, die eerder in première ging op het filmfestival van Venetië, wil volgens hem vooral een maatschappelijk debat openen over nucleaire dreiging.

Bigelow benadrukte dat ze de productie onafhankelijk hield van militaire invloed. “We wilden volledige creatieve vrijheid,” verklaarde ze eerder. Wel werd gebruikgemaakt van oud-adviseurs uit het defensieapparaat, maar geen van hen was betrokken bij de huidige regering.

Ongemakkelijke werkelijkheid

Hoewel het Pentagon afstand neemt van de film, blijft de thematiek relevant. De VS beschikt momenteel over zo’n 44 onderscheppingsraketten, verspreid over bases in Alaska en Californië, met plannen om het systeem tegen 2028 fors uit te breiden. Bigelow noemde het zorgwekkend hoe het idee van kernwapens “genormaliseerd” is geraakt. “We denken er niet over na, maar het blijft altijd een dreiging,” aldus de regisseur.

Een nieuwe IJslandse serie gaat de kijkers meenemen naar een tijd van bloed, eer en verraad. De ambitieuze productie Fury is gebaseerd op de eeuwenoude Sturlunga-saga en wordt omschreven als een combinatie van Shakespeare en Game of Thrones. De opnames vinden plaats in IJsland, waar de serie ook wordt ontwikkeld door het studiohuis Truenorth, dat eerder werkte aan onder meer The Valhalla Murders.

Regisseur en showrunner Benedict Andrews, bekend van Seberg en Una, leidt het project. Fury speelt zich af in de roerige Sturlungentijd, een periode uit de 12e en 13e eeuw waarin macht, familie en wraak het land verdeelden. Het verhaal draait om twee broers die verstrikt raken in een oorlog die niet alleen hun familie, maar ook hun land zal vernietigen.

Episch en menselijk

Volgens Truenorth-directeur Leifur B. Dagfinnsson is het project “IJslands antwoord op Shakespeare en Game of Thrones tegelijk”. Hij noemt het een nationaal epos dat eindelijk een wereldwijd publiek verdient.

Andrews noemt Fury “rauw, menselijk en urgent” en ziet in het verhaal een spiegel voor de huidige wereld. “Het is een brute weerspiegeling van onze tijd, gehuld in de rook en sneeuw van middeleeuws IJsland,” zegt hij. De serie, bestaande uit acht afleveringen. “Fury vertelt het verhaal van twee broers die worden meegesleurd in een oorlog die hun familie en hun land zal vernietigen.” “Het is rauw, dringend en diep menselijk. Een brute spiegel van onze moderne wereld, gehuld in de rook en sneeuw van middeleeuws IJsland.”

Een volgende stap voor Truenorth

Truenorth werkte eerder mee aan grote internationale projecten als Mission: Impossible – The Final Reckoning en True Detective: Night Country, maar met Fury wil het bedrijf zich nadrukkelijk profileren als creatieve speler. Producenten Kristinn Thordarson en David Ó. Ólafsson bevestigen dat het de bedoeling is om van Fury een terugkerende serie te maken.



Het is nog volledig onbekend waar de serie te zien zal zijn.

Bijna vijf jaar nadat Lucasfilm voor het eerst plannen aankondigde voor een Rogue Squadron-film, compleet met een video van regisseur Patty Jenkins en een levensgrote X-Wing, lijkt het project een ingrijpende creatieve wending te hebben genomen.

De ontwikkeling van de film liep jarenlang vertraging op. Jenkins vertrok tijdelijk om te werken aan Wonder Woman 3, een project dat uiteindelijk werd geschrapt na de overname van DC Studios. In maart vorig jaar meldde Jenkins dat ze weer betrokken was bij Rogue Squadron, maar het klonk alsof de ontwikkeling nog nauwelijks was begonnen.

Focus op andere projecten

Sinds die aankondiging is er weinig vooruitgang geboekt. Lucasfilm heeft zijn aandacht verlegd naar andere projecten, zoals de aankomende film The Mandalorian & Grogu en de momenteel in productie zijnde Star Wars: Starfighter.

Volgens een nieuw bericht van scooper MyTimeToShineH (via SFFG) heeft Lucasfilm besloten om Rogue Squadron niet langer als film te ontwikkelen. In plaats daarvan wordt het concept herzien als een mogelijke tv-serie.

Niet helemaal onverwacht

Deze koerswijziging komt niet helemaal onverwacht. Lucasfilm-president Kathleen Kennedy hintte eerder al op de mogelijkheid dat Rogue Squadron een serie zou kunnen worden.'

“Rogue Squadron” To Become A TV Series?https://t.co/AHU5kEAG3d pic.twitter.com/d13fx5ZzPa

— Garth Franklin (@darkhorizons) October 28, 2025

Hoewel Lucasfilm momenteel werkt aan meerdere Star Wars-films, is de tv-kant van hun portfolio opvallend dun. Voor volgend jaar staan alleen Ahsoka: Seizoen 2 en de animatieserie Maul: Shadow Lord op de planning.

Weinig nieuwe series aangekondigd

Daarna is er slechts één andere serie officieel aangekondigd. Die komt van showrunners Carlton Cuse (bekend van Lost en Jack Ryan) en zijn zoon Nick Cuse (Station Eleven, Watchmen). Deze serie werd in april als ‘in ontwikkeling’ gemeld, maar verdere details of een titel ontbreken nog.

De herontwikkeling van Rogue Squadron als serie zou Lucasfilm kunnen helpen om het tv-aanbod te versterken en tegelijkertijd een geliefd concept nieuw leven in te blazen.

Blumhouse, de studio achter horrorfilms als Halloween, The Black Phone en Five Nights at Freddy's. heeft de filmrechten verworven van de populaire comic Something Is Killing the Children, geschreven door James Tynion IV en geïllustreerd door Werther Dell’Edera. De strip verscheen oorspronkelijk in 2019 en groeide snel uit tot een cultfavoriet onder horrorliefhebbers.

Het project was eerder in ontwikkeling als een live-action Netflix-serie, geproduceerd door Mike Flanagan. Die plannen zijn nu van tafel, want Blumhouse heeft nieuwe ambities met het verhaal.

Twee nieuwe adaptaties

Onder leiding van Jason Blum zal het verhaal worden omgezet in twee afzonderlijke producties: een live-action speelfilm én een volwassen animatieserie. De animatieserie wordt ontwikkeld met directe betrokkenheid van schrijver James Tynion IV.

Volgens berichten heeft Blumhouse de rechten bemachtigd na een felle biedingsstrijd tussen meerdere productiebedrijven. De interesse onder studio’s toont aan hoe gewild deze horrorcomic is.

Een stad vol monsters

Het verhaal speelt zich af in een stadje dat geteisterd wordt door monsters die zich voeden met kinderen. Slechts één tiener overleeft een aanval en vertelt verhalen die door volwassenen niet worden geloofd: zij kunnen de monsters namelijk niet zien.

A movie adaptation & adult animated series based on ‘SOMETHING IS KILLING THE CHILDREN’ is in the works at Blumhouse.

The story follows a town where children go missing & the few that return have terrible stories of terrifying creatures.

(Source: https://t.co/ZkwlYCsGVS) pic.twitter.com/osbK6SOjkO

— DiscussingFilm (@DiscussingFilm) October 24, 2025

In deze duistere setting verschijnt Erica Slaughter, een mysterieuze jonge vrouw die monsters bestrijdt en af en toe praat met haar knuffeldier. Ze is geen heldin van veel woorden, maar wel van daden.

Meer dan horror

De comic combineert intense horror met thema’s als rouw, vervreemding, familiebanden en LGBTQ-representatie.

Something Is Killing the Children werd in 2020 genomineerd voor een Eisner Award voor beste nieuwe serie en won in 2022 de prijs voor beste serie.

Prime Video zet in november weer een aantal nieuwe series of nieuwe seizoenen van lopende series online. Hieronder het overzicht van de meest opvallende series die komende maand verschijnen.

Maxton Hall - The World Between Us

Op vrijdag 7 november verschijnt het tweede seizoen van Maxton Hall – The World Between Us op Prime Video. In deze romantische tienerdramaserie gaan de intriges en relaties op Maxton Hall onverminderd verder, terwijl Ruby (Harriet Herbig-Matten) en James (Damian Hardung) opnieuw met de nodige complicaties te maken krijgen. Bekijk Maxton Hall - The World Between Us hier op Prime Video.

Malice

Vanaf vrijdag 14 november zie je de nieuwe thriller Malice op Prime Video, met hoofdrollen voor Carice van Houten, David Duchovny en Jack Whitehall. De serie volgt een charismatische privéleraar die het leven van een welgestelde familie binnendringt, met verwoestende gevolgen. Je vindt Malice hier op Prime Video.

The Might Nein

Prime Video lanceert op woensdag 19 november de gloednieuwe animatieserie The Mighty Nein. In dit avontuurlijke actieverhaal vormen een groep criminelen en buitenbeentjes de laatste hoop om het koninkrijk te redden, wanneer een machtig artefact op het punt staat in verkeerde handen te vallen. Stream The Mighty Nein hier op Prime Video.



Let op: dit overzicht is voorlopig. De streamingdienst kan te allen tijde beslissen om bepaalde titels toe te voegen, te annuleren of uit te stellen.

Streamingdiensten brengen wekelijks zoveel nieuwe series uit dat het soms moeilijk is een keuze te maken. Om het je wat makkelijker te maken, hebben we een selectie gemaakt van de drie meest opvallende nieuwe series van deze week die absoluut het kijken waard zijn.

It: Welcome to Derry

---

Verschijnt op: Maandag 27 oktober | Kijk op: HBO Max
Toegegeven, deze veelbelovende nieuwe serie verscheen gisteren al op HBO Max, maar is van dusdanige omvang dat ze absoluut een plek in deze lijst verdient. Maker Andy Muschietti trekt zijn succes van het witte doek door naar het kleine scherm met een prequel waarin de Zweedse acteur Bill Skarsgård opnieuw in de huid kruipt van de angstaanjagende clown Pennywise.

Synopsis: In 1962 verhuist een echtpaar met hun zoon naar Derry, Maine, net op het moment dat een jongetje spoorloos verdwijnt. Vanaf hun komst beginnen er duistere en onheilspellende gebeurtenissen plaats te vinden in het stadje.

Down Cemetery Road

---

Verschijnt op: Woensdag 29 oktober | Kijk op: Apple TV+
Morgen verschijnt op Apple TV+ de gloednieuwe Britse serie Down Cemetery Road, die alle kenmerken van een klassieke thriller in zich draagt. De cast bestaat uit onder anderen Ruth Wilson, Darren Boyd, Tom Riley, Sinead Matthews en Oscarwinnares Emma Thompson.

Synopsis: Na een mysterieuze explosie in een Britse buitenwijk gaat een bezorgde buurvrouw in zee met een privédetective om de waarheid te achterhalen. Ze raken verwikkeld in een ijzingwekkende overheidssamenzwering.

Mayor of Kingstown

---

Verschijnt op: Donderdag 30 oktober | Kijk op: SkyShowtime
Acteur Jeremy Renner is helemaal terug en schittert binnenkort in het vierde seizoen van Taylor Sheridan’s epische misdaadthriller. Ook Derek Webster, Hugh Dillon en Emma Laird keren terug in hun vertrouwde rollen.

Synopsis: Mike McLusky is de onofficiële burgemeester van Kingstown. In de stad waar de enige bloeiende bedrijven de gevangenissen zijn, vecht hij samen met zijn broer Mitch tegen wanorde en ongerechtigheid.

Het Japan van 1878 vormt het toneel van Last Samurai Standing, de meest ambitieuze historische productie die Netflix Japan tot nu toe heeft gemaakt. In een tijd waarin de samoeraiklasse is afgeschaft en zwaarden verboden zijn, worden 292 voormalige krijgers uitgedaagd voor een meedogenloos toernooi. De winnaar ontvangt een grote geldprijs en de kans om verloren eer terug te winnen.

De hoofdrol is voor Okada Junichi, die de serie ook produceert en de actiescènes choreografeert. “Als acteur denk je aan emotie, als producent aan geld en schema’s, het vraagt twee totaal andere denkwijzen,” zegt hij. Toch was hij direct overtuigd toen hij het scenario las. Zijn personage, Shujiro Saga, een beruchte huurmoordenaar, neemt deel aan het dodelijke spel Kodoku om zijn zieke gezin te redden. De openingsscène, opgenomen bij de Tenryu-ji-tempel in Kyoto, toont een nachtelijk gevecht tussen honderden samurai, volledig zonder digitale effecten.

Traditie door vernieuwing

De serie is gebaseerd op het bekroonde boek Ikusagami van Imamura Shogo en werd geregisseerd door Fujii Michihito, met wie Okada eerder samenwerkte aan Hard Days. Fujii wil het genre opnieuw uitvinden: “Traditie overleeft door innovatie. We wilden de ziel en esthetiek van het Japanse verleden vertalen naar iets dat wereldwijd kan raken.” Volgens Okada ligt de kracht van Last Samurai Standing in het evenwicht tussen historische authenticiteit en moderne vertelstijl.

De productie grijpt terug op universele thema’s als eer, overleving en verandering. “Waarom zouden kostuumdrama’s alleen iets voor ouderen zijn?” vraagt Okada zich af. “Wij wilden een menselijk verhaal vertellen dat verleden en heden met elkaar verbindt.”.

Cast

De cast bestaat onder meer uit Ito Hideaki, Ninomiya Kazunari, Yoshioka Riho, Kiyohara Kaya en Fujisaki Yumia. Hiroshi Abe speelt de mysterieuze Gentosai Okabe, een angstaanjagende strijder met een onvoorspelbare rol in het bloedige spel.



Last Samurai Standing verschijnt wereldwijd op 13 november op Netflix.